Interview met

VIONA WESTRA: Vocals Mad Curry

Door Herman Permentier op 25 augustus 2004, Leuven.

Foto: Herman Permentier

*Hebt u een professionele muzikale opleiding genoten?

Ik heb 10 jaar piano & solfège les gekregen, geen zangopleiding. Verder heb ik jarenlang in een klassiek

koor gezongen met een zeer goede koorleider Mr. Hellinckx. Daar heb ik in een dubbel kwartet oude polyfonie

gezongen.In een koor leer je juist zingen & je stem aanpassen aan anderen. Een koor is de beste basisschool

voor zangers.Ik kan een partituur lezen & mezelf begeleiden op piano. De jazz invloeden kreeg ik van mijn vader.

Een kapitein op de lange omvaart. Hij bracht vanuit de hele wereld partituren mee.Ik heb nog steeds ‘Stapels’

liggen van evergreens, Glenn Miller, etc..Naast klassieke muziek werd dit allemaal thuis gespeeld op piano.

Leuke muziek en die oude Amerikaanse muziek heeft ook heel mooie akkoorden.

*Naar welke muziek luisterde u toen u met uw muzikale carrière startte?

Van thuis uit onder moeders vleugels, klassieke muziek.Toen ik echter een plaatje van de Beatles gekocht had,

durfde ik dat niet laten zien, laat staan opzetten. Dat was heiligschennis, dat kon gewoon niet. Toen kwam

Woodstock. Joe Cocker en al die oude zakken van vroeger. Maar die platen zijn nog altijd even mooi, tenslotte

worden ze nog altijd gespeeld. Dat is iets dat nooit verloren gaat. Eenmaal op kot in Leuven begon ik met

een bluesgroep: ‘The Fucking Blues’. We traden op voor de mutualiteiten, maar daar veranderden ze al snel

onze naam want DAT kon toch niet voor kinderen.

*Bent u beïnvloed door bepaalde zangers of zangeressen?

Ik ging een tijdje naar jazz concerten, Scheveningen jazz, vooral latijns Amerikaanse muziek. Astrid Gilberto,

daar heb ik heel veel naar geluisterd. Maar zij kan soms ZO vals zingen! Ze zingt zonder vibrato in haar stem,

dat is zo moeilijk. Della Bosiers deed ook soms van die bossa nova achtige dingen.Tanja Maria onbekend

maar zo mooi, Ella Fitzgerald uiteraard; hoever dat zij van een nummer kan weggaan en zelf een instrument werd!

Dat was ook mijn bedoeling. Als ik zou zingen dan wou ik ook improviseren. Je hoort wel de basistonen maar

binnen die tonaliteit durven ver weg te gaan en ander dingen doen dan op papier staan.

*Waar & hoe zijn jullie in contact met elkaar gekomen?

Kan ik me absoluut niet herinneren. Je had ‘De Harp’ in Leuven een underground café dat open bleef als alles

al dicht was. Daar moeten we elkaar hebben leren kennen. De tafels & stoelen werden opzij geschoven en men

begon te jammen. Dat was rond 1965-66. Niemand kende op dat ogenblik Blues en zeker geen witte Blues.

Toen we met de ‘Fucking Blues’ optraden, kregen we soms bijna de tomaten rond ons oren. Blues!:

Dat kon gewoon niet. Jaren nadat we gestopt waren kon dit plots wel, maar voor ons was die periode al lang afgelopen.

Wij waren dan weer met andere dingen bezig. Mad Curry dus. Een popgroep zonder gitaar maar wel met een saxofoon erin?

En iedereen stond daar weer van; ‘ Wat is dat nu weer voor iets?’

*Werd er veel gediscussieerd over klankkleur & songs?

We repeteerden met riedeltjes & ingevingen. We hadden muziekjes waarvan je zei: maar daar zit te veel in voor 1 nummer.

We zouden daar beter iets uithalen en gebruiken voor een ander nummer en het liedje simpeler houden. Je moest weten

hoeveel maten je dat moest aanhouden. Daar werd dan over gediscussieerd. De nummers waren een aaneenschakeling

van jazz rifjes. Uiteraard moest men dat opschrijven of het liep hopeloos in de war.

*Werden er concessies gedaan in verband met de songs of de klank? B.V. minder jazzy

NEE! Van ons uit niet en manager Louis De Vries moeide zich helemaal niet.

*Wat was de rol van producer Louis De Vries op zakelijk gebied?

Louis had zijn Pebbles en dat was zijn hoofdgroep. Hij leefde daarvan, ze verkochten goed & speelden veel.

Aan ons had hij niet veel kosten. Wij waren zo arm als een luis. Hij had alleen geïnvesteerd in de installatie waarmee

we repeteerden bij Wilfried Hendrickx ( Humo) thuis in zijn schuur waar het ontzettend koud kon zijn in de winter

met maar 1 kacheltje. Als we het lang genoeg zouden volhouden en afbetalen mochten we de installatie houden,

maar zover is het nooit gekomen. Na de split is hij de installatie komen halen en heeft ze aan Irish Coffee gegeven.

Maar toch een leuke periode. De Vries moeide zich ook eigenlijk niet omdat hij zelf een jazz muzikant was en kon horen

of iets goed was of niet. Hij kon heel goed trompet spelen. Ik denk dat hij het leuk vond dat hij een groep had die kwestie

smaak in zijn richting ging. Hij vond het allang goed dat we een uitstekende LP hadden gemaakt waar me mee konden optreden.

En hij wist wel degelijk dat we het geld niet in het bakje gingen brengen. We zagen hem eigenlijk maar een paar keer,

vooral tijdens grote optredens kwam hij kijken of alles in orde was. Wij hadden allen ons werk opgegeven om als

zelfstandig muzikant te leven. Maar wij waren al blij dat Danny iets kon bijverdienen bij zijn vader om toch wat

geld bijeen te krijgen. Loon hebben we nooit gekregen, maar we mochten wel houden wat we verdienden aan optredens

*Was het een bewuste keuze om progressieve en jazz elementen in de muziek van Mad Curry te brengen?

Met Joost (Giorgio Chitschenko, sax) als jazz freak die leefde voor de Amerikaanse jazzscene kon gewoon niet anders.

Voor Danny was het ook niet moeilijk: zijn vader speelde in ‘Dixy Dix’: een heel goed balorkest uit Tienen. Danny had ook

een muzikale opleiding en kon op zicht alles spelen. Stukjes Glenn Miller , etc.. Voor Danny was het dus niet vreemd

om jazz te spelen. Ik zelf vond het fantastisch om dat soort muziek te maken. Voor een bassist was het ‘niet makkelijk’.

Jean heeft een heel zware taak gehad. Het moest ritmisch ‘ZO’ juist zitten, vaak met speciale akkoorden en

speciale ‘attackjes’ van de bas. Voor Eddy was het oppassen: om de haverklap veranderde het ritme.

Maar ik denk dat die mannen dat wel leuk vonden

*In hoever waren de nummers vooraf uitgeschreven door Danny & Giorgio

en in hoever waren ze een groep aangelegenheid?

Van zo gauw we wisten dat is de structuur, nu zit het in elkaar kon het geschreven worden. We repeteerden.

‘we gaan dat rifje nog eens doen, wat past daar nog?’, Iemand begon te improviseren ’ahh dat is knap, doe dat nog eens’.

Tot als we dachten: ja, dat is het, dan werd het volledig op papier gezet door Danny of Giorgio ( Joost sax).

* Wat was uw persoonlijke inbreng?

Ik schreef de tekst. En muzikaal bijvoorbeeld tijdens het maken & improviseren van ‘Music, the reason of our happiness’

dat hele tussenstuk begon op een repetitie. De muzikanten speelden de akkoorden, zei ik: ’16 maten? Dat is niet genoeg.

Dit is leuk en kunnen we gemakkelijk 36 maten volhouden. Zo groeiden de nummers verder.

*Waren de teksten vooraf geschreven zonder muziek of hebt u de teksten geschreven na het beluisteren

van de muziek?

Ook die werden tijdens repetities geschreven. Maar eigenlijk was de muziek belangrijker dan de tekst.

Wat je ook heel veel hebt in jazz is dat een woord ‘jazzy’ moet klinken. Harde woorden kun je niet gebruiken.

In jazz moeten de woorden open klinken. Je moet ze kunnen rekken of korter maken.

*Voor jullie de studio introkken, waren de songs voor de LP vooraf strikt gerepeteerd of werd er

geïmproviseerd tijdens de opnames?

Enkel de stukken tussenin waar b.v. Joost een stukje sax speelde of Danny een orgel solo, dat was vrij.

Maar daar tussen in zat die structuur die alles aan elkaar bond. En die moest zitten, die was bepaald en lag vast.

Maar ieder had zijn eigen aantal maten die men kreeg ( net zoals in een jazz sessie).

Na een tijdje repeteren lag die solo wel min of meer vast en lagen die improvisaties niet meer mijlen ver uit elkaar.

De single ‘Antwerp’ is vóór de LP uitgebracht. Is de single samen opgenomen met de LP?

Weet ik niet zeker meer. Misschien is hij in Tamara King opgenomen in Heist op den Berg?.

Hoe verliepen de opnames van de LP?

De LP werd opgenomen in Schelle in de Reward studio. Toen had je nog niet die moderne apparatuur van vandaag.

De ritmelijn: drum en bas werden eerst opgenomen, wat NIET simpel was hoor! Ik stond te doen alsof en Danny dirigeerde.

Melodieën en invullingen door sax en orgel daarna apart. Helemaal op het einde zong ik mijn partij in. Om de klank goed te zetten,

heb ik alles 2 maal ingezongen. Het was de bedoeling dat de stem zo dicht mogelijk bij elkaar zat dat zo het idee

ontstond dat er een weerklank in zat. Hier en daar kan je nog horen dat de stem tweemaal over elkaar is gezongen.

Men kon de klank niet vermenigvuldigen zoals dat nu kan. Men zet er nu een sample op en woops het klinkt 100 maal.

De LP klinkt vrij ‘live’ wat nog altijd verwonderlijk is gezien alles in stukken en brokken is opgenomen.

Heb je dan veel pogingen moeten doen om de 2^e stem zo dicht mogelijk bij de eerste take te brengen?

Nee. Het moest heel snel gaan. We hadden maar een paar dagen tijd om alles op te nemen.

De LP is goed, maar als we er wat langer aan hadden kunnen werken zou hij nog beter geweest zijn.

Op hoeveel sporen is de LP opgenomen?

8 sporen denk ik. De Jokers waren verschrikkelijk goede technici die direct begrepen wat je moest hebben.

Als je een studio hebt met mensen achter de knoppen die heel muzikaal zijn en oor hebben voor wat je

wil is het heel prettig werken.

Wie kwam op de idee voor het hoesontwerp? Was Jef Winnepenickx een kennis van iemand?

Jef was ook een vaste klant in ‘De Harp’ en kende onze muziek. Het groeide gewoon zo.

Hij luisterde naar onze muziek en wij hadden een leuke hoes nodig. De hoes is PRACHTIG gewoon,

Oooh zo mooi. Als je de hoes openvouwt! Heel ingenieus want dan had je die prachtige poster.

De Vries heeft waarschijnlijk nog een stapel LP’s liggen want de hoes werd apart verkocht en verhandeld als poster.

*Enig idee hoeveel LP’s & singles er geperst & verkocht zijn?

2000? zoiets?

*Zijn er voor u Mad Curry songs die voor u een speciale betekenis hebben?

Zingt: ‘Music , the reason of our happines’ heb ik altijd heel mooi gevonden. Het is ook geen wonder dat

Shampoo de groep van Giorgio ( sax) het nummer later heeft overgenomen op hun LP.

Inderdaad klinkt het wel anders, koeler.

zingt: ‘Jack is away’ is ook heel mooi. Ik wil allang met de muzikanten waarmee ik nu werk nummers

van Mad Curry doen., met een ander arrangement, accordeon en eventueel met gitaar.

Het is er echter nog nooit van gekomen, misschien ooit eens?

Dat laatste stuk: ‘Sound for tomorrow’ is ook heel mooi. Het is op 5 minuten gemaakt, maar prachtig gedaan.

Danny (orgel & Joost ( sax) hebben dat schitterend in elkaar gestoken.

*Hoe was Mad Curry als live band?

‘JAA, DAT WAS HET’ wij hadden nochtans geen lichtshow of zo. Maar: ‘DAT ZINDERDE, DAT KLOPTE’.

Je kon gewoon zien dat wij bezield waren, en dat we daar niet stonden te spelen voor de centen.

Wij hadden een trouwe groep luisteraars uit het Antwerpse en het Brabantse. Een achterban waarvan we

zelf deel uit maakten. Daarom was het altijd een enorm feest. Alles was kleinschalig. Ik zou nooit naar een

concert gaan in Werchter, daar zou ik niets aan hebben. Op Jazz Bilzen waar we ooit optraden had je nog dat kleinschalige.

Het optreden was daar dan ook een feest. Op de scene konden we de nummers langer maken & de solo’s rekken.

Eddy de drummer en Jean de bassist gingen daar mee in op en de nummers werden dan uitgesponnen.

Veel traden we echter niet op. Ik denk 2x per maand

*Is er een optreden dat u zich speciaal herinnert?

Paradiso in Amsterdam. Het idee was ongelooflijk dat je in een voormalige kerk speelde. Het rook er constant naar

allerlei mogelijke luchtjes.. Het was eigenlijk een beetje een ‘ indoor Woodstock’. Lieve mensen en heel psychedelic

met licht effecten. Wij hadden daar het voorprogramma van Ferre Grignard. Zijn muzikanten konden amper spelen.

Wij moesten hun gitaren gaan stemmen voordat het een beetje klonk. En wij? Wij werkten ‘ZO’ hard aan onze muziek

en moesten een voorprogramma spelen en werden bijna niet betaald. Terwijl we gemiddeld veel betere muzikanten waren.

Toen ik later op TV ‘Gin’ presenteerde heb ik Ferre Grignard nog in mijn programma gehad.

*Hoe vond u de reactie van de pers?

De kranten stonden er vol van dat we zo goed waren, maar we hadden de kans niet om het te laten horen.

Wij waren DE supergroep, DE revelatie maar dat vertaalde zich niet in betere condities of meer optredens.

Maar uiteindelijk was het ook geen commerciële muziek.

*Hoogtepunt voor u van Mad Curry?

De LP. Daar was ik zo ongelooflijk gelukkig mee.Hij klonk zoals we op de scène speelden. Dit was iets waar we gelukkig

om mochten zijn en ons niet voor hoefden te schamen.Ondanks dat hij met ongelooflijk weinig middelen en in de korte tijd

dat we hadden was opgenomen hadden we toch iets in handen waarvan we konden zeggen: ‘ hier gaan we nooit,nooit,

nooit beschaamd over moeten zijn’, dit blijft jaren goed en dat IS ook zo. Ik ben daar nog altijd fier over en dat mag daar

gewoon tussen staan ( wijst naar haar platenrek met platen van Joni Mitchell, Astrid Gilberto, Santana, etc..)

*Hoe evolueerde de band in zijn bestaan en is de split er gekomen door muzikale of zakelijke problemen

Het feit dat we veel te weinig optraden om er van te kunnen leven was zwaar. Iedereen had zijn baan laten staan en onze

verwachtingen lagen toch iets hoger. We verwachten dat we er onze boterham konden met verdienen. Het BLEEF

zo’n financieel gesukkel en dat drukte gewoon op de mensen. Joost was getrouwd, zijn vrouw was in verwachting

en je voelde: zij droeg dat gezin. ‘DIE druk’ was verschrikkelijk. Ik denk dat het daar op stukgelopen is.

Echt niet omdat we elkaar niet graag zagen hoor. Jeanke (bas) is een verschrikkelijk lieve muzikant,

Eddy had het figuur van een bulldog en was een man van het volk die ik al lang kende. Nee: het was de verslagenheid:

dit kunnen we financieel gewoon niet volhouden. Te weinig optredens. Dat was het drama van Mad Curry.

Toch hebben we nooit de discussie aangegaan om commercieel te gaan of om toegevingen te doen.

*Bestaat er nog onuitgegeven materiaal van Mad Curry en in hoeverre was de 2^e LP voorbereid?

Voor zover ik weet niet. Wij hadden wel een stapel partituren met losse riedeltjes, maar zonder teksten of structuur.,

zoveel hadden we niet over. Uiteindelijk heeft Mad Curry maar 1 jaar bestaan.

Kan u iets vertellen over de TV opnames uit 1970 in het programma Andere Koek?

Was dit live, hoeveel nummers zijn er gespeeld, bestaat die opname nog?

Daar kan ik me absoluut niets van herinneren.

*Hoe kijkt u nu terug op Mad Curry?

Ohh , zeer positief, jaja. Ik heb geen moment spijt gehad dat we dat gedaan hebben . Als iemand zou zeggen:

‘durf je die LP nog spelen’ zou ik direct zeggen: ‘luister maar eens wat daar op staat!’.

Daar kunnen veel nog een lesje van leren. Nee, het is een zeer positieve periode geweest.

*Zijn er dingen die je nu terugblikkend met uw huidige ervaring & kennis liever anders gedaan zou hebben?

Ik zing nu beter. Ik heb veel harder gewerkt aan mijn stem. Veel koorwerk gedaan, backing vocals: dat is 1 van de

moeilijkste dingen om te doen. Dikwijls hoor je dat op concerten: de backing zangeressen zingen 10x beter,

kunnen muziek lezen, hebben een perfect gehoor, cijferen zichzelf weg. Ik heel veel geleerd van backing vocals:

vrij veel gedaan met Ingrid Pollet èèn van de beste jazz zangeressen van Vlaanderen.

*Wat heeft u gedaan na Mad Curry & wat doet u nu op muzikaal en/of professioneel gebied?

*Milkshake Banana waar we het jazz concours van Linden mee gewonnen hebben en waarmee ik behoorlijk

wat heb opgetreden. Toen waren we wel zo slim dat we gingen werken en in onze vrije tijd aan de muziek werkten,

behalve enkele professionele muzikanten zoals b.v. de familie Van den Driessche. Maar dat was allemaal

meer in het jazz circuit.

*Daarna een funk groep Yota in Antwerpen dat begon met 5 man en eindigde met een kleine bigband.

Ongelooflijk moeilijke muziek maar allemaal zeer goede muzikanten. Op het laatste hielden we daar

ook niets meer aan over. Helaas zijn er nooit cd’s gemaakt.

*Dan a-capella dingen, heel geëngageerd rond apartheid.

*Backing vocals bij Cecile Van Dijck, Micha Marah, etc..

*Met Paul van Hevel van BRT3 heb ik nog schunnige middeleeuwse liederen gezongen. Ze zochten geen te klassiek

geschoolde stem want het moest schunnig & brutaal klinken. Liederlijke poëtische liederen in oude middeleeuwse termen.

Heel hard aan gewerkt en verschrikkelijk veel aan gerepeteerd.

*Dan kwam ik Guido De Simpelaere tegen die in een café aan het jammen was en waar ik stilletjes begon mee te zingen,

uiteindelijk zaten we samen heel de avond te jammen. Met Guido ben ik dan een band begonnen met enkele muzikanten

van Willem Vermandere en Will Tura. Een jazzband met veel bossa nova. Helaas is dit dan geëindigd.

We zijn dan als trio verdergegaan met Guido & Frank Tommen die een all-round artiest is en directeur is van

de muziekschool in Menen. Daar treed ik nu nog steeds mee op als Viona Westra trio. We zeggen al jaren dat we eens

enkele onbekende nummers zouden moeten opnemen van Antonio Carlos Jobim maar we zitten met onze handen

in het haar van het werk. Waarschijnlijk wachten we tot er een 6 voor staat.

*Welke artiest bewondert u het meest & wat is uw favoriete all-time plaat?

Heel het repertoire van Antonio Carlos Jobim, Astrid Gilberto. Ik koop bijna altijd CD’s van platen die je niet hoort op radio.

Ik luister veel naar Radio1 en die goede platen hoor je dan zoveel, dat ik vaak denk: ‘ dat hoef ik dan niet meer te kopen’.

Verder de onbekende Tanja Maria, alles van Joni Mitchell; dat is voor mij het einde Zo’n polyvalente madam die kan alles aan.

Gaat terug naar haar platenrek: Jazzrock, Manhattan Transfer, Blodwyn pig, Santana, Al Jourreau, Michael Franks, etc..

* Laatste vraag: Mad Curry nog 1 keer?

IK: ik zal niet nee zeggen. De dag dat die mannen bellen en zeggen willen we eens samen komen?: ‘ja’.

Zouden we het nog kunnen? Ik voel me er nog altijd jong genoeg voor.Ik denk dat we nu allemaal een stukje wijzer en

beter zijn geworden. Jean is toch ook nog altijd aan het spelen las ik in je interview met hem. Eddy? Die speelt ook nog.

Danny? Bij hem is muziek zijn leven, Joost? Wat hij doet weet ik niet.

* Hij werkt nu als taxichauffeur.

Aan het einde van Mad Curry verkocht hij zeep om de eindjes aan elkaar te knopen. Eigenlijk ligt ‘daar’ het drama van Mad Curry.

Wij konden het financieel niet waarmaken. Wij hadden op zijn minst een parttime job moeten doen, zodat we ons geen zorgen

hoefden te maken in onze privé kring. We hadden Mad Curry als een goede hobby moeten beschouwen. Te weinig optredens,

dat was het drama van Mad Curry. Maar, ik zou niet nee zeggen.

Met dank aan Viona Westra

No index?

Click here