Interview

JEAN VANDOOREN ( Jean Andore / bas Mad Curry) &

EDDY VERDONCK ( Eddy Kane / drums Mad Curry)

Door Herman Permentier op 28 Juli 2004 Leuven.

Bij Jean Vandooren thuis

Foto: Permentier Herman

*Hoe zijn jullie je muzikale carrière begonnen?

EDDY: Ik had altijd al kriebels voor drums, nooit gedaan, maar bij gelegenheid

kreeg ik dan toch de kans om achter de drums te zitten. Daarna heb ik mezelf verder opgewerkt.

JEAN: Bas heeft altijd in mijn lijf gezeten. Ik kwam uit een arm gezin en heb een akoestische bas

kunnen kopen met het geld van vakantie jobs.

Het was toen echt knokken om jezelf op te leiden.

Ik speelde voornamelijk blues dat nog altijd mijn voorkeur geniet.

Nu met al de elektronische apparatuur is spelen heel wat makkelijker b.v. om je gitaar te stemmen

moet je maar naar een lichtje kijken.

Samen speelden we in The Stupids & The Questions, daarna soul rock in de groep

Columbia Triumph System & Louisette met Raymond van het Groenewoud.

We namen een dubbel L.P. met CTS op, die echter nooit op de markt werd gebracht.

Wat er met de opnames is gebeurd, is een raadsel.

*Waar & hoe heeft u de andere bandleden leren kennen?

EDDY: Via jams: Het was een traditie in Leuven om grote jams te houden. Muzikanten van allerlei

groepen belden mekaar op en hielden een jam in een of andere kroeg.

Iemand begon in do: one, two, three, four en we vertrokken. Leuven werd toen omschreven als het

klein Liverpool van België. Omdat er zoveel muzikanten waren zijn er veel groepen uit die jamsessies gegroeid.

Zo ook Mad Curry. Ik heb mijn werk opgegeven toen voor Mad Curry.

JEAN: Ik moest een keuze maken en heb mijn hogere para Universitaire studies laten staan voor Mad Curry

evenals Giorgio ( Joost/sax), die zijn job in een drukkerij opgaf.

*Waar kwam de bandnaam vandaan?

EDDY: Ja die was ook origineel. Mad Curry het klinkt krachtig.

Viona kwam daar mee opzetten. We waren een naam aan het zoeken en hadden er al veel verworpen.

Plots zei zij ‘Mad Curry ’hè zeg dat nog eens? ‘ Mad Curry’ en iedereen zei ogenblikkelijk: ja: dat is het.

JEAN: Onze namen werden ook aangepast. Bij mijn naam Jean Vandooren werden enkele letters

weggelaten en dat werd dan Jean Andora.
Eddy Verdonck werd Eddy Kane, dat kwam omdat ik in het begin een Hurricane versterker gebruikte

en zo Eddy de naam Kane gaf.

*Wat was jullie inbreng in de sound van de band?

EDDY: Ieder bepaalde zijn eigen inbreng. We repeteerden, hoorden & vonden dingen.

Joost ( Giorgio/sax) & Danny ( Keyboards) waren de mensen die de muziek konden uitschrijven & indelen.

JEAN: Danny schreef de muziek met de losse hand zo op partituur.

Wij hadden het voordeel uit de popwereld te komen en dat we een stevige sound konden neerzetten.

Giorgio kwam uit de jazz, Danny deed alles en Viona ( vocals) schreef haar teksten. De combinatie van die invloeden samen:

‘one, two, three’ ( klapt in handen) gaven een stevig nummer.

EDDY: Het staat buiten kijf dat een ritmesectie de ruggengraat is van een band.

Helaas als ik nu het album beluister, vind ik het zwak opgenomen & gemixt.

JEAN: Iedereen had zijn eigen inbreng. Op bepaalde momenten kwam ik soms opzetten met een rif

of een idee en daarop werd verder gebouwd. Dit gebeurde later ook zoals

b.v. in Maria, Maria van Raymond van het Groenewoud.

*Waren de songs van de LP vooraf strikt gerepeteerd of werd er geïmproviseerd

in de studio tijdens de opnames?

EDDY: De basis en de structuur ( strofe/refrein) kwamen van Danny & Giorgio (Joost) en werden

volledig uitgewerkt op repetities.

JEAN: Dat moest wel want alles werd bijna samen opgenomen. Als je nu een fout maakt; knip: eruit.

Maar als je toen een fout maakte stond dat onherroepelijk op de band

*Hoe verliepen de opnames van de LP & single?.

EDDY: Vol schrik: eerste keer in een studio.:‘ Daar is uw plaats, begin maar’. KRAK: niets meer.

We gingen beiden in een hoekje van de studio op de grond zitten.

Milleke de bassist van de Pebbles die ook aanwezig was, sprak ons moed in: ‘ Kom aan probeer toch eens,

kom we houden eens een soundcheck’. Na verloop van tijd waren we dan toch vertrokken.

De opnames zelf waren indrukwekkend. Ze begonnen alleen met bas & drums, niets anders.

JEAN: One, two, three, four, dum dum, dum, dum dum dum dum, dum. Dat was alles.

Danny stond erbij om te dirigeren & de timing erin te houden & Viona lipte gewoon alsof ze zong.

EDDY: De Reward studio in Schelle was van 2 mensen van de Jokers. De studio was niet optimaal

ingesteld om opnames te doen. Maar het moet gezegd, ze deden zeker hun best om alles vlot te laten verlopen.

Na zoveel jaar echter vind ik het resultaat echter zwak. Opgelet dat heeft niets te maken met de nummers.

Voor die tijd was het toffe muziek, gegarandeerd. Als ik dit alles nu terug kon opnemen: DIRECT.

Maar nu met een ander intentie.

*Wat was de rol van producer Louis De Vries op muzikaal & zakelijk gebied?

EDDY: Elke producer zijn inbreng is vooral: ‘jongens, commercieel’, dat wil zeggen: het moet

stevig, dansbaar & verkoopbaar zijn. Antwerp’ was zo een nummer.

Dat was zijn rol en hij deed dat ook goed. Maar muzikaal bracht hij niets in.

Doordat we ons werk hadden opgegeven was er overeengekomen met De Vries: ‘wat verdienen jullie?’

‘Ik zet dit in de plaats zodat jullie toch iets hebben’. Hij gaf ons een vergoeding zodat we toch nog

over een inkomen konden beschikken. Verder zorgde hij voor het materiaal.

Als er iets nieuws op de markt kwam mochten we het gebruiken om het te promoten.

Zo gebruikten we een nieuwe Faylon installatie. Maar poen pakken? ‘No way’.

JEAN: We hadden beter smartlappen geschreven ( lacht).

EDDY: Hij was toentertijd een grote meneer die wist waarover het ging.

Hij heeft nog gezorgd dat Pink Floyd kon optreden in het Pannenhuis in Antwerpen.

Daarna begon hij met festivals waarop wij samen speelden met Burning plague, Kleptomania

en Polle pap ( Paul Michiels, Soulsister) met zijn groep Purple bus.

Toen ik later bij Raymond van het Groenwoud speelde in de bezetting met de pas aangeworven

Jean Marie Aerts kwamen we Louis De Vries tegen in een studio in Brussel. Hij zei:

‘Ik heb nog tot vorig jaar moeten betalen voor niet nagekomen contracten van Mad Curry’.

Met Louis zelf hadden we nooit een contract getekend. Alles werd mondeling overeengekomen.

We waren al blij dat we mochten spelen. Voor de tweede geplande LP had Louis enkele contracten getekend

en daar heeft hij later moeten voor opdraaien vermits de LP nooit is opgenomen.

*Zijn er voor u Mad Curry songs die voor u een speciale betekenis hebben; waarom?

EDDY:Jack is away & Men. Het up-tempo van die nummers maakt ze heel sterk. Ook de overgangen

in voornamelijk ‘Jack is away’ maken dat dit nummer van de ene sfeer naar de andere zweeft.

In die tijd was het niet zo evident om dit te doen.

JEAN: Het laatste nummer op de LP: ‘Sound for tomorrow’ vind ik zeer goed.

We kwamen nog 1 nummer te kort voor een LP. Giorgio & Danny staken het snel op 10 minuten in elkaar.

Het was een zeer prettig nummer om live te spelen.

EDDY: Ja, achteraf gezien zit dit nummer zeer tof in elkaar qua timing & maten.

*Wie kwam op de idee voor het hoesontwerp?

EDDY: We hadden Jef Winnepennickx gevraagd om iets te maken voor onze LP.

Voor die tijd was zijn ontwerp zeer origineel. Nu nog eigenlijk.

*Hoe was Mad Curry als live band?

EDDY: Ons streefdoel was om als liveband zo goed mogelijk te klinken. Ik weet zeker:

‘Dat was af’. Dat was de sterkte van Joost ( Giorgio/sax) 1,2-1,2,3 - paf. Dat begon samen en dat eindigde samen.

Het is duidelijk, daar was aan gewerkt. Ik ben ook zo altijd geweest, ik wil het beste van het

beste. Je moet zeker zijn, routine hebben, elkaar blindelings aanvoelen, èèn blik: YES nu gaat het komen.

Dat is het resultaat van ervaring & repetitie.

JEAN: Ik denk dat het publiek in België te klein was.

Daarom traden we veel op in Nederland. Daar hadden we meer impact & werd er beter geluisterd.

Wel was er veel jaloezie onder de groepen onderling. Als er werd opgetreden was er altijd kritiek.

Ik ben altijd vatbaar voor mensen die weten waarover het gaat en dan kritiek leveren,

maar er waren altijd van die gasten bij….

Onze wagen met ons materiaal was ook zeer origineel. Het was een oude Citroën uitgebouwd

om paarden mee te vervoeren. We hadden hem geel geschilderd met het Mad Curry logo op de zijkant.

Vooraan hadden we een gezicht geschilderd met de koplampen als ogen. Helaas hebben we daar geen foto van.

*Is er een optreden dat u zich speciaal herinnert?

EDDY: Amsterdam. Alleen al door het volgende feit; We speelden daar, deden ons best

en na elk nummer verwachtten we applaus (als muzikant krijg je door handgeklap een injectie.

Dan zeg je ‘YES!’ en DAN: dan ben je vertrokken ).Maar in Paradiso gebeurde dat helemaal niet.

We keken bezorgd naar elkaar: ‘ amai; dat zit hier NIET goed ’.

Het optreden was gedaan en de uitbater kwam aangelopen en zei: ‘

Nou proficiat, dat was lekker goed hoor man’. Ja, maar zeiden we ‘de mensen klapten helemaal niet’?,

‘oh’, zei hij, ‘daar moet je niet naar kijken die reageren altijd zo, die liggen allemaal stoned op de grond’.

JEAN: Een andere leuke anekdote was: de moeder van Eddy was altijd zeer bezorgd om Eddy.

Hij kreeg altijd boterhammetjes mee in zilverpapier. We kwamen in Paradiso aan zeggen ze daar:

‘nou jongens het zal hier vandaag flink gaan stuiven, die muzikanten uit België hebben een HEEL groot pak weed mee’.

*Hoe evolueerde de band in zijn bestaan?

JEAN:: Dat ging na een tijd van kwaad naar erger. De band werd verdeeld in 2 groepjes.

Op het einde kregen we onze agenda: die dag daar, op dat uur. We kwamen in 2 aparte auto’s aan

zegden goedendag, podium op, deden ons ding, saluut, zij weg- wij weg. zoiets kon niet blijven duren.

Dynamiet eronder en weg.

*Enig idee hoeveel LP’s & singles er geperst & verkocht zijn?

EDDY: Geen enkel idee. Maar dat is niet zo belangrijk. Mij interesseert maar 1 ding:

spelen, mensen amuseren en gelukkig maken. Mijn streefdoel is, met een band op het podium staan,

YES daar gaan we voor.

*Meest hilarisch Mad Curry moment?

JEAN: Ja, in Knokke, het grote studenten bal in de lusterzaal. Elk jaar vond dit bourgeois gebeuren plaats.

Iedereen in smoking, grand chic. Wij hadden toen als roudie Wilfried Hendrickx ( later van Humo).

Hij liep rond in een paterskleed, wij in jeans. Dat werd daar niet geapprecieerd.

Het heeft heel wat gekost om binnen te geraken. Maar we hebben toch gespeeld & ons geld gekregen.

Dat was daar snobisme tot en met. Showtime!.

*Is de split er gekomen door muzikale of zakelijke problemen?

JEAN: Persoonlijke. Een huwelijk is moeilijk bijeen te houden maar een groep bij elkaar houden

is nog 10x moeilijker. Al die verschillende karakters & ideeën!.

EDDY: Ik heb over de jaren heen in verschillende groepen gezeten en als je in een band begint met

volwassen mensen moet je op voorhand weten wat je wilt geven & nemen.

Als je in een band bent met 3,4 of 5 leden moet je ook als band kunnen fungeren.

Je moet spreken, maar als er iemand in een band zegt ‘ ik ben hier de man, en jullie moeten zwijgen’,

dat gaat bij mij niet meer. Ik ben nu oud genoeg om te weten wat ik wil.

*Bestaat er nog onuitgegeven materiaal van Mad Curry?

EDDY: Denk ik niet. Wel het ergste vond ik dat we een tweede album aan het voorbereiden waren,

al de nummers waren klaar, het waren ‘FANTASTISCHE ’ nummers, maar dan is het in de groep fout gelopen.

Dat was zeer jammer, maar ja dat is het leven. Ik was er wel zeer down van, zeker weten.

JEAN: Er werd nog gevraagd om de nummers op te nemen maar helaas: het is er nooit van gekomen.

EDDY: Nee, er is nooit iets vastgelegd. Het was van ‘OK that’s it’: dynamiet eronder.

*Hoe kijken jullie nu terug op Mad Curry na al die jaren?

EDDY: Positief. Het was een HEEL fantastische ervaring.

De muziek die wij toen speelden zou 10 jaar later meer aangeslagen hebben.

Onze muziek was te rijp voor die tijd, we waren te vernieuwend & exclusief. Wij hadden geen gitarist,

‘een band zonder gitaren?’ dat kon gewoon toen niet.

JEAN: Mad Curry was een goede ervaring en leerschool. Niet alleen muzikaal maar ook op andere vlakken.

Die ervaring is me al veel van pas gekomen in mijn leven.

*Wat hebben jullie gedaan na Mad Curry & wat doen jullie nu op muzikaal

en/of professioneel gebied?

EDDY: Na Mad Curry is er gelukkig snel Louisette gekomen met Raymond van het Groenewoud, ,

Kris de Bruyne, Split & Steve Turksin band.

Dan zag ik het niet meer zitten en ben 20 jaar met muziek gestopt.

Ik ben met bodybuilding gestart en heb verschillende prijzen behaald.

Helaas, na een kwetsuur ben ik moeten stoppen.

Nu speel ik al 3 jaar in een band de ‘Indigo Ratz. We hebben al 2 demo cd’s gemaakt.

Ik ben heel gelukkig in deze band

Het is uitsluitend eigen materiaal van de band. Ik had ook altijd al talent om te schrijven en nu kan ik het eindelijk gebruiken.

Op zelf gemaakte demo’s met songs die ik voorleg aan de band, word ik bijgestaan door Danny Rousseau (Keyboards Mad Curry).

Danny Rouseau heeft ook live al meegespeeld, bv. in 2003 op Marktrock Leuven.

Een derde demo CD van de Indigo Ratz wordt op 9 & 10 oktober 2004 opgenomen in de Redtape studio http://www.redtape.be/studio/ van

Lange Polle= Paul Van Bruystegem de bassist van Triggerfinger ( gitarist van BJ Scot, Wolfbanes, Popgun..).

Foto’s: Herman Permentier

JEAN: Met Eddy bij Louisette, Raymond van het Groenenwoud, en Kris De Bruyne.

Verder bij Split & Luk Tegenbos smartlappen ensemble samen met Big Bill.

Momenteel speel ik bij de Kat’s rollers. Een band ( qua muziek: blues /rock) met heel veel capaciteiten.

Op 15 augustus 2004 spelen we op marktrock & op 28 augustus op Eurofolies

Onze website is: ( http://www.katsrollers.be/ )

(*Waarop De PRACHTIGE single I’m sorry kan beluisterd worden. Een absolute aanrader )

Op professioneel gebied zit ik in de verzekering sector.

Foto: Permentier Herman

*Zien jullie nog iemand van Mad Curry?

EDDY: Uiteraard zie ik Jean nog. Met Giorgio (Joost/sax) heb ik security gedaan op concerten.

Zo zijn we eens een hele week opgetrokken met de Rolling Stones. Wij samen met de Stones op dat podium

en in de hotels. Een ongelooflijke ervaring.

In Kessel-Lo deden we eens een festival & Viona Westra trad daarop, in tegenstelling tot Giorgio

kon ik het niet over mijn hart krijgen om met haar contact te zoeken.. Maar ik sta open voor elke suggestie.

Danny zien we ook nog.

*Welk soort muziek heeft nu uw voorkeur?

EDDY: Funky jazz rock. Dat is de muziek die we spelen met Indigo Ratz. Ik houd voornamelijk van zwarte muziek.

Herbie Hancock vind ik fantastisch en ik ben vooral een grote Steely Dan fan.

JEAN: Blues nog altijd. Daar heb ik altijd al van gehouden.

EDDY: Toen ik samen met Jean terug begon te spelen in Kat’s rollers een bluesband was dat een hele aanpassing

om blues te spelen. Het was een hele ervaring. De zangeres van die band heeft heel veel talent.

*Mad curry nog 1 keer?

EDDY: Ik ga u dit zeggen: moesten alle mensen van Mad Curry bereid zijn om eens samen te komen

en een paar optredens te doen voor de fun, dat zou fantastisch zijn, dat meen ik!.

Met de ervaring die we nu hebben???. Maar dat iedereen dat wil doen???.

Danny zou zeker bereid zijn en als er 3 ja zeggen dan zou de 4^e en 5^e ook wel eens ja kunnen zeggen.

Ik zou het fantastisch vinden.

Jean Neemt zijn bas gitaar en begint enkele bluesriffs te spelen. Maar ook… een Mad Curry rif !!!!!!!

No index?

Click here