Interview met

Giorgio Chitschenko ( Sax, Joost Geeraerts ) 

Door Herman Permentier op 29 september 2004 in Antwerpen.

Foto’s Herman Permentier 29 oktober 2006. Mechelen.

* Ik zie in artikels soms 2 namen opduiken welke is je echte naam?

Giorgio Chitschenko. Mijn vader kwam uit Oekraïne en mijn moeder uit Kessel-lo.

Na de scheiding had mijn moeder schrik dat ik ontvoerd zou worden door mijn vader.

Na overleg met de schooldirectie van het college gebruikte men de naam Joost Geeraerts.

Op mijn 15^e kwam ik te weten, dat ik in een wereld van leugens geleefd had en werd ik

onhandelbaar. Dat heeft mij getekend, en nu nog altijd.

*Hebt u een professionele muzikale opleiding genoten?

Ja, ik volgde muziekconservatorium vanaf mijn 6 tot mijn 14 jaar. Eerst cello, daarna klarinet gecombineerd

met theoretische vakken. Met cello behaalde ik de 2^e prijs. Ondertussen speelde ik ook nog sax

en op mijn 13 ben ik in de jazz terechtgekomen. Op mijn 14^e behaalde ik de 1^e prijs in het

Jazz Bilzen concours, wat zeer uitzonderlijk was. Dan heb ik 4 jaar rondgedraaid in de jazz en met

serieuze namen gespeeld zoals Jack Sels, Roger Van Haverbeke, Al Jones met wiens zoon ik

nu nog soms speel. Dan kwam de popmuziek opzetten en zo komen we terecht bij Mad Curry.

*Naar welke muziek luisterde u toen u met uw muzikale carrière startte?

Van mijn 12-14 jaar was dat jazz, jazz en nog eens jazz. Van ‘s morgens tot ‘s avonds.

Ik was behept en bezeten door jazz. Maar ook door wat nadien popmuziek genoemd werd.

Blood Sweat & Tears dat soort van muziek werd ik ingerold. Als je kijkt naar de tenorgod Michael Brecker,

die toen al bezig was, die je vervolgens terugvond in B, S & T. en dat wordt nadien

dan ‘DE’ Michael Brecker. Tower of power? Dat is het absolute einde en dit is nooit overtroffen geweest.

Jazz, funky & soul dat was mijn ding, vandaag nog altijd mag ik zeggen, maar gecombineerd met

zoveel andere dingen. In mijn hedendaagse projecten kan je dat horen.

*Bent u beïnvloed door bepaalde saxspelers?

In de jazz periode was dat Sonny Rollins 1 van de laatste overlevenden die jazz uitgevonden

en gemaakt hebben. Ik dweepte vroeger met hem. Heel mijn kamer hing vol met foto’s van Rollins.

Zijn extravagantie, zijn manier om iets te benaderen, alles.

*Hebt u dan een keuze gemaakt tussen de klarinet en sax?

Ja, eigenlijk wel. Maar ik heb een machtige aanloop gehad, want een klarinet is sowieso veel moeilijker

als een tenorsax. Voor mij toch, op mijn tenor ging alles vanzelf, misschien was dat het talent dat ik had?

Ik weet het niet. Ik pak een tenorsax vast en dat klinkt. Op mijn tenorsax gaat alles. Anderen zitten jaren te

‘toeken’ om er iets van te maken en lukken er dan nog niet in. Nu is het zo; ik heb op mijn

embouchure (de stand van gelaatsspieren, tong & onderlip H.P.) jaren gewerkt, 5 á 6 uur per dag,

daar heb ik een leven apart op gesleten, zonder meer.

*Waar & hoe zijn jullie in contact met elkaar gekomen?

Ik denk dat ik op een gegeven moment Danny Rousseau (Hammond orgel) tegen het lijf gelopen ben.

Een heel valabele muzikant, die toen al heel wat kon en nu waarschijnlijk nog meer. Ik ben altijd een

Hammond freak geweest. Ik heb Mad Curry dan opgestart & iedereen bijeen gebracht.

Ik wist zeker dat ik geen gitaar wilde in de groep. Mad Curry was één van de enige groepen in de wereld

zonder gitaar. Dat is een van de eigenschappen van Mad Curry. Zo kregen we sowieso een heel aparte sound

en dan zeker als je een Hammond combineert met een tenorsax.

Ik gebruikte ook dingen die nog niet gehoord werden. Een Octaver bijvoorbeeld.

Nu is dat trendy, maar sorry; wij waren daar 30 jaar geleden al mee bezig.

Ik heb die Octaver nog steeds.

*Werd er veel gediscussieerd over klankkleur?

Niet echt, door de samenstelling van de groep ging dat vanzelf, Hammond, tenorsax en een heel aparte stem

die dan nog op een aparte manier gebruikt werd. Viona heeft een heel sterke persoonlijkheid,

dat kun je horen in wat ze doet. Dat klonk automatisch heel apart. Ook vandaag nog kun je

de klankkleur van Mad Curry ergens neerpoten en iedereen zal zeggen: tiens! Dat is niet gewoon!

*Werden er concessies gedaan in verband met de songs of de klank? B.v. minder of meer jazzy?

Misschien naar de single ‘Antwerp’ toe ja. Je hebt Louis De Vries (manager) die op het toneel verscheen.

Die geloofde in Mad Curry maar wilde er ook iets aan verdienen. Hij wilde dat we van de grond kwamen,

pompte zijn kennis in Mad Curry en had relaties. Dat wilde wel zeggen dat we bepaalde producten moesten

afleveren, waar we ons toch konden in vinden, maar die toch ook verkoopbaar moesten zijn. Concessies?

Ik zou dat woord niet gebruiken. Misschien was Viona Westra (zang) daar wel het scherpste in om geen

concessies te doen. Maar ze heeft toch met hart en ziel ‘Antwerp’ ingezongen.

* Welke sax en randapparatuur gebruikte u?

 Een Selmer Mark VI, het van het. Ik heb hem nog altijd, die gaat nooit van mij weg.

Als randapparatuur had ik een Varitone. Nu noemt men dat een Octaver. Ook gebruikte ik speciale microfoons,

die ik uit Amerika liet overkomen. Die heb ik ook nog steeds. Verder een booster, wah-wah,

essentiële vervormers maar zonder daar extreem in te worden.

Ik zal nooit gebruiken wat op een gitaar gebruikt wordt.

Een sax is een analoog instrument waarbij alles door een microfoon moet. Bij een gitaar loopt alles

via een pick-up, technisch is dat iets heel anders.

*Wat was de rol van producer Louis De Vries?

Hij was manager nummer 1 en had in heel Europa een goede naam. Louis had toentertijd grote namen zoals

Middle of the Road, Pebbles, Ferre Grignard. Hij zorgde voor optredens & platen.

Hij gaf ons bijzonder veel ruimte. Er is nooit gezegd dit niet of dat wel. Hij geloofde in ons.

Hij zag ook dat we elke dag keihard werkten aan Mad Curry.

*In hoever waren de nummers vooraf uitgeschreven?

Er zijn er waar ik de melodie had uitgeschreven en er zijn er die uitgevonden werden tijdens de repetities.

We kregen inspiratie als we naar een optreden gingen, in de auto, op een repetitie. We leefden in de muziek.

Wanneer komt inspiratie? Dat weet ik niet, inspiratie is iets natuurlijks dat er gewoon is.

*Waren de songs voor de LP vooraf gerepeteerd of werd er geïmproviseerd tijdens

de opnames in de studio?

Alle structuren lagen behoorlijk vast, ja absoluut. Zelfs de bindingen tussen de nummers op optredens.

Dat zat allemaal in elkaar. Je kunt je permitteren om te improviseren, maar je moet weten op wat.

Zo werd het bekeken, het was niet van: ‘we zullen wel zien’ nee, dat kon niet voor waar wij naartoe wilden,

we hadden een ‘missie’.

*Hoe verliepen de opnames van de LP?

 Vlot, de sfeer was heel goed, zowel onder ons als onder de technici. De Jokers van wie de Reward studio

was, beschikten als eerste in België over 36 tracks. Dat maakte de studio toch bijzonder. 

* Was Jef Winnepenickx, de hoesontwerper een kennis van iemand?

Ja, van mij. Buiten muziek conservatorium studeerde ik ook nog sierkunsten aan St. Lukas, Brussel.

Daar liep ik hem tegen het lijf en van het een kwam het ander.

*Zijn er voor u Mad Curry songs die een speciale betekenis hebben?

Nee, het is het concept van het geheel: dat staat als een huis, echt wel.

‘Sound for tomorrow’ als je dat nummer nu bekijkt is dat visionair, echt waar.

De hedendaagse sounds van nu zijn identiek aan ‘Sound for tomorrow’.

*Hoe was Mad Curry als live band?

Erg goed en spontaan. We zaten met enkele mensen die zonder probleem een improvisatie naar voor

konden schuiven, die klonk alsof die al 100x gespeeld was. De ritmesectie zat goed gedrild en strak.

Dan heb je een heel goede basis en kun je een improvisatie permitteren.

*Werd er dan veel geïmproviseerd op het podium?

Absoluut, op repetities werd er continu geïmproviseerd en daar is veel ontstaan. Op optredens ging

dat verder mits een bepaalde structuur.

*Is er een optreden dat u zich speciaal herinnert?

Ja, het allereerste in de Arenahal in Deurne. Louis De Vries had dat georganiseerd. Dat was niet niks toen.

Een dergelijke zaal voor je eerste optreden voor een publiek? Dat is niet evident. Als je een vergelijking maakt

naar vandaag zou je kunnen zeggen dat we ons eerste optreden in het Sportpaleis van Antwerpen deden.

We werden gesponsord door Faylon apparatuur en er stond een ‘muur’ van boxen achter ons.

Wie kon zich dat toen permitteren in België? Je kunt zeggen naar de normen van vandaag: ‘het was mega’.

Ik sta er nog altijd van te kijken.

*Hoe vond u de reactie van de pers?

Ik weet nog dat Humo zwaar achter ons stond. We waren dan ook linkse vaggers;

Viona zeker en ik met bepaalde ideeën ook. We waren gasten die niet automatisch alles goed vonden

wat deel uitmaakte van de maatschappij. Ik heb dat nu terug, absoluut!

*Hoogtepunt voor u van Mad Curry?

Dat we niet beseften dat we verschrikkelijk goed bezig waren. Dat we er totaal geen nota van hadden

wat we betekenden, absoluut niet. Dat vind ik het hoogtepunt. Dat vind ik super.

* Hoe zou u Mad Curry omschrijven?

 Een heel eigenzinnige band,……amaai absoluut.

*Hoe evolueerde de band in zijn bestaan en hoe is de split er gekomen?

Viona Westra was een carrièremaker en dat heeft ze ook bewezen in haar leven.

Ze heeft een paar opstapjes kunnen gebruiken door de mensen die ze heeft leren kennen met Mad Curry.

Maar zou het Mad Curry niet geweest zijn dan zou ze wel iets anders gevonden hebben.

Ze zou er haar wel tussen gezet hebben. Anderen hebben daar minder of geen gebruik van gemaakt.

Maar als er een absolute pillaar weg valt qua sound pakt dat 70% weg van de nummers.

Dan moet je niet verder meer spreken

*Bestaat er nog onuitgegeven materiaal van Mad Curry en in hoeverre was de 2^e LP voorbereid?

Er waren nog ideeën ‘zat’. Sommige brokken muziek die nog in mijn hoofd zitten heb ik de laatste jaren

gerealiseerd in moeilijke omstandigheden. Enkele stammen nog uit die periode, maar hebben niets

te maken met Mad Curry. Mijn idee van denken bij mijn laatste project zorgt ervoor dat er nog altijd

geen gitaar in zit. Hoewel ik wel van gitaar hou, en al met gigantisch goede gitaristen gespeeld heb.

.

 *Kunt u iets vertellen over de TV opnames uit 1970 in het programma Andere Koek?

De nummers waren eerst opgenomen op tape zodat er later nog iets bijgewerkt kon worden.

Daarna werd de opname uitgezonden. Ik weet nog dat de allereerste clip gedraaid in België met Mad Curry was.

Er waren toelatingen gevraagd om over gigantisch grote stukken groen in Tervuren & Ukkel

te vliegen met een helikopter. Maar waar is die clip gebleven?

*Hoe kijkt u nu terug op Mad Curry?

Ik ben daar niet meer bezig met geweest. Maar het was heel zeker een goede manier om muziek te maken.

*Zijn er dingen die je nu terugblikkend met uw huidige ervaring &

kennis liever anders gedaan zou hebben?

Met de middelen die er nu zijn? Wat nu evident is was toen oh zo apart.

Mijn drama is dat alles te gemakkelijk ging. Ik pak een instrument en alles gaat vanzelf.

Ik had 8 jaar nodig waar een ander 16 voor nodig had om hetzelfde te bereiken.

Als je wil kan ik hier gewoon zo een nummer maken, zo gemakkelijk gaat dat.

Ik bedoel: als alles te gemakkelijk gaat word je lui.

*Wat heeft u gedaan na Mad Curry & wat doet u nu op muzikaal en/of professioneel gebied?

Shampoo. Dat was een cultgroep met Luk Smets en Cel De Cauwer van de Pebbles.

We waren beroeps en hadden geen geld. We gingen 9 maand repeteren in een onafgewerkte

villa in St. Niklaas van een kunstschilder. Elke vrijdag hadden we een openbare repetitie

Telkens verkochten we vrijdags soep. Van de opbrengst leefden we dan een hele week.

En dat 9 maanden aan een stuk a.u.b..

We wilden naar buiten komen met een zo hoog mogelijke graad van perfectie.

Dan hebben we een LP opgenomen met een unlimited budget, we konden doen wat we wilden:

400 of 655.000 Bfr.? Doe maar. Er staan stoten op die LP dat je zegt: ‘dat kan niet’.

Er moest echter geleefd worden en een jaar later is Shampoo de begeleidingsgroep geworden van

Hearts of soul. Daaruit is Dreamexpress ontstaan met het Nederlands- Indonesisch trio

Bianca, Stella en Patricia Maesen. We deden mee aan het Eurovisie songfestival

en hadden een hit in 1977 met: ‘A million in one, two, three’. We deden optredens in heel Europa

en in het toen no-mans land het Oostblok. Daar wonnen we ook een festival en tourden daar wel een jaar.

Ondertussen waren we hier vergeten. Ik heb ongeveer 2 jaar met Dreamexpress gespeeld.

Daarna leidde ik een dubbel leven. Ik speelde ‘s avonds ofwel bij Shampoo, Hearts of soul of Dreamexpress

en kwam soms om 3-4 uur ‘s nachts thuis. Om 8 uur zat ik al terug op een bureel. Ik heb 101 dingen gedaan.

En dan ben ik aan de slag gegaan als taxichauffeur. Ritten van 100 meter tot 1100 km tot aan de Poolse grens,

een rit van 42.000 Bfr. De taxiwereld is beenhard, de hard-size of life daar ben ik van achterovergevallen.

Als je daar kunt in blijven rechtstaan, dan kun je veel. Ik ben er in elk geval in blijven rechtstaan.

Nu rijd ik sinds kort met een bus van de Lijn. Ik heb veel gedaan om bij de Lijn te komen.

3 maand dubbel gedraaid. Heel veel overuren, dagen van 12-14 uur. Werkelijk onverantwoord.

Maar dat komt wel op zijn pootjes

*Hebt u muzikale plannen voor de toekomst?

Enkele jaren geleden had ik een project bij Star Music. Een grote naam maar door de slechte CD verkoop

is dat op het allerlaatste moment afgeschoten. Binnen afzienbare tijd ga ik met dit project toch door.

Het is heel jazzy, bluesy en warm. Het is op 7 jaar gegroeid en opgenomen.

Als we het een jaar eerder hadden opgenomen waren we Paris Saint Germain voor geweest!

Tegenwoordig zie je mij nu ook terug op Antwerpse jazz podia.

* Laatste vraag: Mad Curry nog 1 keer?

 Eeeh…...nee, niet voor mij…… ik weet het niet…..misschien houd ik het in beraad?